4 Şubat 2015 Çarşamba





Zeki Akdoğan’ı kaybettik

  • 4 Şubat, 2015
SEDAT AÇIKBAŞ HAMBURG- Bergedorf semtinde hüzün, gözyaşı oldu aktı. Çocuk yaşta Almanya’ya gelen ve son nefesini verene kadar örnek bir hayat süren Zeki Akdoğan’ı kaybettik. 1970′li yıllarda gençlerin uyuşturucu, alkol, oyun salonu-kumar gibi bataklığa saplanmaması için, spor kulübü kurulmasında büyük katkıları olan, 1980′li yıllarda kurulan Kocatepe Camii’nin yaşatılması için büyük gayretler sarfeden Zeki Akdoğan 59 yaşında akciğer kanserine yenik düştü.
Beş yıl önce yakalandığı akciğer kanserini kemoterapi ile atlatan Akdoğan’ın hastalığı bir hafta kadar önce nüksetti. Birkaç gün önce de fenalaşan Akdoğan, ilk tedavi gördüğü St. Georg Hastanesi yerine daha az donanımlı Bethesda Hastanesi’ne kaldırıldı. Akdoğan ve ailesinin itirazlarına rağmen, “En yakın hastane burası” denilerek, vakit kaybedildi. EKG aletine de sokulmayan Akdoğan’ın sadece kan tahlilleri yapıldı. İki gün sonra da, “Hastalığınız nüksetmiş” denilerek tedavi gördüğü eski hastanesine nakledildi.
St. Georg Hastanesi’nde de Akdoğan’ın yıpranan bünyesinin kemoterapiyi kaldıramadığı ve ışın tedavisi uygulanacağı belirtildi. Hastane yetkilileri aileye, Akdoğan’ın bünyesinin 30 birim ışını kaldıramadığını öne sürerek sadece 20 birim ışın verdiklerini bildirdiler. Zeki Akdoğan ertesi günü hayatını kaybetti. Çevresinde çok sevilen ve kimseye karşı bir kötü sözü olmayan Akdoğan’ın cenaze namazı, çok sevdiği bir mekân olan Kocatepe Camii’nde kılındı. Cenaze namazına yaklaşık 200 kişi katılan 3 çocuk babası Akdoğan, gözyaşları içinde memleketi olan Balıkesir’e gönderildi.

28 Eylül 2014 Pazar

Kiyamet suresi almanca mealli


Almanca ve Türkçe Kırk Hadis

1.İyi niyet, sahibini cennete koyar.
Feste Absicht führt ihre Besitzer ins Paradies.
2.İman iki bölümdür; yarısı sabır, yarısı şükürdür.
Der Glaube hat zwei Teile; halb ist Dank halb ist Geduld.
3.İslam artar, eksilmez.
Islam steigt, nimmt nicht ab.
4.İyiliklerin seni sevindirir, kötülüklerin de seni üzerse, sen mü’minsin.
Wenn deine Gute dich erfreuen, Schlechte dich Sorgen machen, dann das bedeutet , du bist ein guter Muslim.
5.Her iyilik bir sadakadır.
Jede Gute ist Almosen.
6.İnsanlardan utanmayan Allah’tan utanmaz.
Wer schämt sich nicht vor den Menschen, der schämt sich nicht vor dem Gott.
7.Bu ümmetten ilk önce kaldırılacak olan haya ve emanettir.
Das Schamgefühl und Anvertrauen werden von dieser Gemeinschaft vorrangig genommen.
8.Yiyip şükreden, oruç tutup sabreden gibi sevap alır.
Wer isst und dankt dem Gott, der hat gutes Werk wie fastender Mann.
9.Benim bildiklerimi bilseydiniz az güler, çok ağlardınız.
Wenn ihr wüβte , was ich weiβ, würdet ihr weniger lachen, mehr weinen.
10.Hikmetin başı Allah’a saygısızlık yapmaktan korkmaktır.
Die groβe Weisheit ist fürchten sich vor der Respektlosigkeit gegen Gott.
11.İnsanın en değerlisi, en çok takva sahibi olanlardır.
Wer hat Askese am meisten , der ist der wertvollste Mensch.
12.Allah’tan en çok korkanınız ve onu en iyi bileniniz benim.
Ich fürchte vor dem Gott am meisten und kenne Ihn am besten.
13.Sabrediniz ve cezalandırmayınız.
Seid geduld, bestraft nicht.
14.Asıl sabır musibetin ilk geldiği anda yapılmalıdır.
Die echte Geduld muss im ersten Unheilmoment geübt werden.
15.Sabır rızadır, razı olmaktır.
Geduld ist Einverständnis und zustimmen.
16.Bu din sağlamdır. Onda yumuşaklıkla davranın.
Islam ist sicher. Tut weich in dieser Religion.
17.Sizler kolaylaştırıcı olarak gönderildiniz, zorlaştırıcı olarak değil.
Ihr wurde geschickt zu erleichtern, nicht zu erschweren.
18.Dininizin en hayırlısı en kolay olanıdır.
Die beste Religion ist am einfachsten.
19.Siz bu dini mağlup edemezsiniz.
Ihr könnt diese Religion nicht besiegen.
20.Şeytan insanoğlunun kanında dolaşır.
Teufel spaziert durch das Blut des Menschen.
21.Saygın olmak malla, cömertlik ise takva ile olur.
Angesehen sein mit Vermögen, Freigebigkeit mit Askese.
22.Cömert kişinin yemeği şifa, cimrinin yemeği ise hastalıktır.
Das Essen des Freigebiges ist Heilung, das Essen des Geiziges ist Krankheit.
23.Bir mü’min aynı delikten iki defa ısırılmaz.
Der Muslim begeht ein und denselben Fehler nicht zweimal.
24.Aşırı mal sevgisi alimlerin kalbinden hikmeti alıp götürür.
Übermäβige Habgier trägt die Weisheit aus dem Herz des Gelehrters weg.
25.Alimler, halk içinde, Allah’ın en güvendiği kimselerdir.
In einem Volk verlässt sich Gott auf die Gelehrter am meisten.
26.Alimler ümmetimin güvenliğidir.
Die Gelehrter sind die Sicherheit der Gemeinschaft.
27.İlim öğrenen Allah yolunda savaşan gibidir.
Wer lernt Wissenschaft , der ist wie der Kämpfende auf den Weg des Gottes.
28.İlim öğrenmeye çalışan evine dönünceye kadar Allah yolundadır.
Wer versucht Wissenschaft zu lernen , der ist auf den Weg des Gottes bis nach Hause kommen.
29.İki aç vardır ki doymaz: İlmi arayan ve dünyayı isteyen.
Es gibt zwei hungrig, die nicht satt sind: Wissenschaft suchende und die Welt wollende.
30.İnsanlar iki kısımdır: Öğreten ve öğrenen. Bu ikisinin dışındakilerde hayır yoktur.
Menschen sind zwei Teile: Lehrende und Lernende. Auβer den beiden befindet sich ungeraten.
31.Allah, bir kulu idareci yapmak istediği zaman ona yardım elini uzatır.
Wenn Gott sich einen Mensch ein Leiter lassen werden will, hilft er ihm.
32.Hüküm sahibi olanlar, Allah’ın korudukları hariç meşakkat kapısındadır.
Die Menschen sind in der Erschwernis, die die Macht haben, auβer unter den Schutz des Gottes.
33.İtaat, ancak meşru çerçeve içerisinde olur.
Der Gehorsam verwirklicht sich nur im legalen Rahmen.
34.Her şeyin ifsat eden bir afeti vardır. Bu dinin afeti de kötü idarecilerdir.
Jede Sache hat eine Katastrophe , die sie zerrütet. Die Katastrophe dieser Religion sind schlechte Leiter.
35.İslam’ın en sağlam kulpu Allah için sevmen, Allah için düşmanlık beslemendir.
Lieben und haβen für Gott sind der festeste Griff des Islams.
36.Allah’ın dostları, görüldüklerinde Allah’ın hatırlandığı kimselerdir.
Die Freunde des Gottes sind die Menschen, die den Gott erinnert, wenn ihr sie seht.
37.Kim bir topluluğu severse, Allah onu o toplulukla birlikte haşreder.
Wer eine Gemeinschaft liebt , Gott bringt ihn mit ihnen im Paradies zusammen.
38.Ademoğlunun kalbi, tıpkı kuş gibidir. Bir günde yedi kere değişir.
Das Herz der Menscheit ist wie ein Vogel. Am Tag ändert es sich siebenmal.
39.Kim bir kimsenin arkasından onda bulunan bir şeyi söylerse gıybet etmiş olur.
Wer sagt etwas hinter jemandem , der klatscht.
40.Allah, dilini ıslah eden kişiye merhamet etsin.
Wer verbessert den Mund , den Gott bedauert.
[Kırk Hadis İçin seçme yapılan Türkçe kaynak: Muhtasar Camiu's-Sağir-1 / Suyuti / Yayına hazırlayan: Saffet Bakırcı]

Die Namen Allahs

Allah ist ...

1. Al-Malik  der Herrscher und König; niemand außer ihm hat die Eigenschaft der absoluten Herrschaft, und deswegen sind alle Menschen vor Ihm gleich. Alle Geschöpfe sind seine Diener, und niemand darf einem anderen dienen. 
2. Al-Dschalil  der Majestätische. 
3. Al-Karim   der Ehrenvolle, der Großzügige, der die Menschen am jüngsten Tag für begrenzte gute Taten mit unbegrenztem Guten belohnen wird. 
4. Sul-Dschalali-wal-Ikram  derjenige, dem die Majestät und die Ehre eigen sind. 
5. Al-Qudduus  der Heilige, der Einzigheilige, und nur Ihm gehört alle Lobpreisung. 
6. As-Salaam  er selbst ist der Friede, und er ist der Verleiher des Friedens;sich Ihm zu unterwerfen, bedeutet inerren Frieden zu finden, und nur die Gesellschaft oder Gemeinschaft, die seine Anordnungen befolgt, findet wirklichen Frieden. Auch der oft erwähnte Weltfrieden kann nur dann erreicht werden, wenn alle Menschen Gott als solchen anerkennen und seine Gesetzt befolgen. 
7. Al-Mumin  der Verleiher der Sicherheit, und er verleiht sie denjenigen, die Seine Herrschaft anerkennen und Seinen Gesetzen folgen. 
8. Al-Muhaimin  der Beherrscher, der das ganze Universum unter Seiner Kontrolle hält. Er ist der Beschützer und der Bewacher. Nur bei Ihm findet der Mensch wirklichen Schutz. 
9. Al-Asies  der Allmächtige; alle Macht geht von Ihm aus, und ohne Sein Wollen hätte nichts und niemand Macht. 
10. Al-Dschabbaar  der Unterwerfer, der alles nach Seinem Willen unterwerfen kann und der am jüngsten Tag alles unterwerfen wird. 
11. Al-Mutakabbir  der Stolze, der auf sein Werk mit Recht stolz sein kann, denn Sein Werk und Er selbst ist vollkommen. 
12. Al-Aly der Hohe. 
13. Al-Kabir  Der unvergleichlich Große. 
14. Al-Adsiem  der Erhabene, nichts ist erhabener als Er, und Seine Zufriedenheit zu erlangen, ist das höchste Ziel eines jeden Muslims. 
15. Al-Qawi  der Mächtige. 
16. Al-Matin   der Starke in der Hilfe und der Bestrafung. 
17. Al-Qahhaar  der Alles-Bezwinger; niemand kann sich Seinem Willen widersetzen. 
18. Al-Waali   der einzige und absolute Herrscher. Vor ihm muß der Mensch über all sein Tun und Lassen Rechenschaft ablegen. 
19. Al-Muta'aal  der Besitzer aller vorzüglichen Eigenschaften. Nach Vergleich mit dem Quran empfiehlt die VIB die Umschrift Al-Muta'aali. 
20. Al-Muntaqim  der gerechte Vergelter. 
21. Al-Muqsit   der unparteiisch Richtende. 
22. Malik-al-Mulk  Inhaber aller Reichtümer 
23. Al-Ghany  der Reiche, der niemanden braucht. 
24. Al-Hakam  der weise Richter. 
25. Al-Adl  der Gerechte, der jeden Menschen mit absoluter Gerechtigkeit richten wird. 
26. Al-Raqieb   der Wachsame, dem nichts entgeht. 
27. Al-Muhsy  der alles Aufzeichnende. 
28. Al-Hasieb  der genau Berechnende. 
29. Al-Madschid  der Ruhmvolle. 
30. Al-Madschied   der Glorreiche. 
31. Al-Quadir   der zu allem Fähige, der Besitzer aller Macht und Autorität. Von ihm gehen alle Gesetze aus, und Er ist die einzige Quelle des gutgewollten Systems, des Islam. Alle Menschen unterstehen seinen Gesetzen, und niemand, auch die vereinte Menschheit nicht, kann sich über die von Ihm erlassenen Gesetze hinwegsetzen, ohne dabei an Leib und Seele Schaden zu nehmen. 
32. Al-Muqtadir  (siehe oben). 
33. Al-Chaliq   der Schöpfer, der alles, was wir sehen und was wir nicht sehen durch die einfach Formel sei geschaffen hat. 
34. Al-Bary   der Erschaffer, der alles aus dem Nichts erschuf. 
35. Al-Musawwir  der Erschaffer, der jedem Ding seine Form und Gestalt gibt. 
36. Al-Wadschid  der Former, der allen Dingen ihr Sein verliehen hat. 
37. Al-Mubdi  der Urheber alles Geschaffenen aus dem Nichts. 
38. Al-Mu'ied   der alles wieder zum Leben erwecken wird. 
39. Al-Muhjie   der Lebensspendende. 
40. Al-Mumiet   der, in dessen Hand der Tod ist. 
41. Al-Ba`ith  der die Menschen am jüngsten Tag wieder zum Leben erwecken wird. 
42. Al-Hafieth  der Erhalter, der die Taten seiner Diener bis zur Rechenschaft am jüngsten Tag erhält. Er ist der Beschützer, ohne den es keinen Schutz gibt und vor dem niemand beschützen kann. 
43. Al-Ghaffar  der große Verzeiher, der demjenigen, der sich versündigt hat und sich dann wieder Gott zuwendet, sofort vergibt, wenn dessen Reue echt ist. 
44. Al-Ghafur   der stets Verzeihende. 
45. Asch-Schakur  der Dankbare, der seinem Diener auch für die kleinste Tat große Belohnung zukommen läßt. 
46. Al-Tawwab  der die Reue seiner Diener Annehmende. 
47. Ar-Ra'uf  der Gnädige. 
48. Al-Afu  der Vergeber der Sünden. 
49. Al-Latief  der das Feinste in allen Dimensionen erfaßt, der Feinfühlige, der Gütige. 
50. Al-Haliem  der Nachsichtige für all diejenigen, die in ihrer Schwäche sündigen, sich dann aber wieder Gott zuwenden. 
51. Al-Mudschieb  der Erhörer der Gebete. 
52. Al-Wahhab  der Verleiher und Geber, der seine Gaben an die Menschen verteilt, damit diese sie gemäß den Gesetzen Gottes zur Erreichung des Wohls der Menschheit benutzen. 
53. Ar-Rassaq  der Versorger, der die Dinge nicht nur geschaffen hat, sondern sie auch weiter unterhält. Er versorgt in Seiner Güte sowohl die, die an ihn glauben, als auch die, die nicht an ihn glauben. 
54. Al-Muqiet  der alle Ernährende. 
55. Al-Mun'im  der Gunstverleiher. 
56. Al-Wasi  der mit seiner Wohltätigkeit und Seinem Wissen alles Umfassende. 
57. Al-Barr  der Wohltätige. 
58. Al-Qabid  der die Gaben nach Seinem Ermessen zurückhält. 
59. Al-Baßit  der diese Gaben aber auch ausreichend und großzügig gewährt. 
60. Al-Fattah  der Öffner der Türen zum Wissen und zum Erfolg in dieser und in der nächsten Welt. 
61. Al-Aliem  der Allwissende, dem nicht die kleinste Tat, noch das leiseste Wort, noch der flüchtigste Gedanke entgeht. 
62. Al-Hakiem  der Allweise, dessen Entscheidung immer zum besten Seiner Diener ist, auch wenn sie es oft nicht verstehen. 
63. Al-Chabier  der Kundige, der um die kleinsten Rechnungen des Herzens Wissende. 
64. Asch-Schahied  der Zeuge, der niemals abwesend ist. 
65. Al-Haq  der Wahrhaftige, der die Wahrheit, die absolute Wahrheit darstellt. 
66. Al-Wakiel  der Vertrauenswürdige, auf den man vertrauen und sich in jeder Situation verlassen kann. 
67. Al-Wadud   der Liebevolle, der alles mit seiner Liebe Umfassende. 
68. Al-Wali  der Schutzherr eines jeden, der seinen Schutz und seine Leitung braucht. 
69. Al-Hamied  der Preiswürdige, dem aller Dank gehört. 
70. Al-Haiy  der aus sich selbst Lebende. 
71. Al-Qayum  der, ohne dessen Hilfe nichts bestehen kann, für Seine Existenz ist er jedoch auf nichts angewiesen. 
72. Al-Awal   der Erste ohne Beginn. 
73. Al-Aachir  der Letzte ohne Ende. 
74. Al-Saahir  der Offenbare, auf dessen Existenz alles Geschaffene klar hinweist. 
75. Al-Baatin  der Verborgene, den niemand wirklich begreifen kann, denn Er ist absolut anders als alles, was wir uns vorstellen können. 
76. Al-Chaafid   der Erniedriger der Hochmütigen und zu Unrecht Stolzen. 
77. Ar-Raafie  der Erhörer der Demütigen und Bescheidenen. 
78. Al-Muis  der Verleiher der Ehre, denn wirkliche Ehre kommt weder von Geld, noch von etwas anderem, nur Gott allein kann einem Menschen wirkliche Ehre verleihen. 
79. Al-Musill  der Demütiger der Unterdrücker ihrer Mitmenschen und derjenigen, die sich anmaßen, mehr sein zu wollen als nur Diener Gottes. 
80. Al-Muqaddim  der Hervorheber, der jemandem nach Seinem Willen zu besseren Lebensstandard verhilft. Er ist es, der die Menschheit mit allen Mitteln des wirklichen Fortschritts versorgt. 
81. Al-Mu'achir  der aufschieben kann, wann er will und zurückdringen, wen er will. 
82. Al-Dschaami  der alle Menschen am jüngsten Tag versammeln wird. 
83. Al-Mughni  der Verleiher der Reichtümer. 
84. Ad-Daar  ohne dessen Erlaubnis niemandem etwas zustoßen kann. 
85. An-Naafi   der Wohltäter, der der Menschheit alle Wohltaten dieser Welt zukommen läßt. 
86. An-Nur  das Licht, ohne dessen Erleuchtung der Mensch irregeführt wird und die Menschheit in Dunkelheit versinken würde. 
87. Al-Hadi  der Führer zum rechten Weg, ohne dessen Führung die Menschheit sich selbst auslöschen würde. 
88. Ar-Raschied  (siehe oben). 
89. Al-Badi  der Schöpfer aller Dinge in ihrer schönsten Form. 
90. Al-Baaqi  der ewig Bleibende. 
91. Al-Waarith  der einzige Erbe, denn außer ihm ist nichts beständig. 
92. As-Sabur  der Geduldige, der trotz des ewigen Ungehorsams der Menschen ihnen immer wieder Seine Leitung anbietet und sie barmherzig versorgt. 
93. Al-Waahid  der Eine, der niemanden neben sich hat. 
94. Al-Ahad   der Einzige, der niemand ähnelt. 
95. Al-Fard   der Einzelne. 
96. As-Samad  der von allem und jedem Unabhängige. 
97. Ar-Rahman  der Seiner gesamten Schöpfung Gnädige. 
98. Ar-Rahiem   der Seinen Dienern Barmherzigkeit Erweisende. 
99. Allah  der einzige zu Recht Angebetete und Verehrte.

AL-QURAISCH

Die Qurais (offenbart in Mekka)

Im Namen Allahs, des Gnädigen, des Barmherzigen

1. Wegen der Vorliebe der Quraisch,

2. Ihrer Vorliebe für Reisen im Winter und Sommer,

3. Sollten sie den Herrn dieses Hauses verehren,

4. Der sie gespeist hat gegen Hunger und sie sicher gemacht vor Furcht.

HADIT

Hadit 1

Vom Führer der Gläubigen, Umar ibn Al-Hattab, Allahs Wohlgefallen auf ihm, der gesagt hat: Ich hörte Allahs Gesandten salla Allah u alihi wa sallam sagen:

Die Taten sind entsprechend den Absichten, und jedem Menschen (gebührt), was er beabsichtigt hat. Wer also seine Auswanderung um Allahs und Seines Gesandten willen unternahm, dessen Auswanderung war für Allah und Seinen Gesandten, und wer seine Auswanderung um der Welt willen unternahm, sie zu erlangen, oder wegen einer Frau, sie zu heiraten, dessen Auswanderung war für das, dessentwegen er auswanderte.

AL-FIL

DER ELEFANT

Im Namen Allahs, des Erbarmers, des Barmherzigen.

1. Hast du nicht gesehen, wie dein Herr mit den Gefährten des Elefanten verfahren ist? (1)
2. Ließ Er nicht ihren heimtückischen Plan fehlschlagen, (2)
3. Indem Er gegen sie Scharen von Vögeln entsandte, (3)
4. Die sie mit Steinen aus hartem Ton bewarfen? (4)
5. Dann hat Er sie wie abgeweidete Stoppeln gemacht. (5)

AL-'ASR

Der Nachmittag (offenbart in Mekka)

Im Namen Allahs, des Gnädigen, des Barmherzigen

1.Bei der (flüchtigen) Zeit,

2. Wahrlich, der Mensch ist in einem Zustande des Verlusts,

3. Außer denen, die glauben und gute Werke tun und einander zur Wahrheit mahnen und einander zum Ausharren mahnen.

Já-Sín [Yasin Suresi]

Já-Sín

Offenbart vor der Hidschra. Dieses Kapitel enthält 83 Verse.

Im Namen Allahs, des Gnädigen, des Barmherzigen.


1. Já Sín!

2. Beim Koran, dem weisen,

3. Du bist fürwahr ein Gesandter

4. Auf einem geraden Weg.

5. (Dies ist) eine Offenbarung des Allmächtigen, des Barmherzigen,

6. Auf daß du ein Volk warnest, dessen Väter nicht gewarnt waren, und die daher achtlos sind.

7. Bereits hat das Wort sich als wahr erwiesen gegen die meisten von ihnen, denn sie glauben nicht.

8. Um ihren Hals haben Wir Fesseln gelegt, die bis an das Kinn reichen, so daß ihr Haupt hochgezwängt ist.

9. Und Wir haben eine Schranke gelegt vor sie und eine Schranke hinter sie, und Wir haben sie verhüllt, so daß sie nicht sehen können.

10. Und ihnen ist es gleich, ob du sie warnst oder ob du sie nicht warnst: sie werden nicht glauben.

11. Du vermagst nur den zu warnen, der die Ermahnung befolgt und den Gnädigen im verborgenen fürchtet. Gib ihm darum frohe Botschaft von Vergebung und einem ehrenvollen Lohn.

12. Wahrlich, Wir Selbst beleben die Toten, und Wir schreiben das auf, was sie vor sich her senden, zugleich mit dem, was sie zurücklassen; und alle Dinge haben Wir verzeichnet in einem deutlichen Buch.

13. Erzähle ihnen die Geschichte von den Leuten einer Stadt, als die Gesandten zu ihr kamen.

14. Als Wir zwei zu ihnen schickten, verwarfen sie beide; da stärkten Wir (sie) durch einen dritten, und sie sprachen: «Wir sind zu euch entsandt worden.»

15. Jene antworteten: «Ihr seid nur Menschen wie wir; und der Gnädige hat nichts herabgesandt. Ihr lügt bloß.»

16. Sie sprachen: «Unser Herr weiß, daß wir fürwahr (Seine) Abgesandten an euch sind;

17. Und uns obliegt nur die klare Verkündigung.»

18. Jene sprachen: «Wir ahnen Bös von euch; wenn ihr nicht ablasset, so werden wir euch gewißlich steinigen, und von uns wird euch sicherlich eine schmerzliche Strafe treffen.»

19. Sie antworteten: «Euer Unheil ist bei euch selbst. Liegt es daran, daß ihr ermahnt werdet? Nein, ihr seid Leute, die das Maß überschreiten.»

20. Und vom entferntesten Ende der Stadt kam ein Mann gerannt. Er sprach: «O mein Volk, folget den Gesandten!

21. Folget denen, die keinen Lohn von euch fordern und die rechtgeleitet sind.

22. Und warum sollte ich Den nicht verehren, Der mich erschaffen hat und zu Dem ihr zurückgebracht werden sollt?

23. Soll ich etwa andere neben Ihm zu Göttern nehmen? Wenn der Gnädige mir ein Leid zufügen will, so wird ihre Fürbitte mir nichts nützen, noch können sie mich retten.

24. Dann wäre ich wahrlich in offenkundigem Irrtum.

25. Ich glaube an euren Herrn; darum höret mich.»

26. Da ward (zu ihm) gesprochen: «Geh ein ins Paradies.» Er sprach: «O daß doch mein Volk es wüßte,

27. Wie (gnädig) mein Herr mir vergeben und mich zu einem der Hochgeehrten gemacht hat!»

28. Und nach ihm sandten Wir gegen sein Volk kein Heer vom Himmel herab, noch pflegen Wir (eins) zu senden.

29. Es war nur ein einziger Schall, und siehe, sie waren ausgelöscht.

30. Wehe über die Diener! Kein Gesandter kommt zu ihnen, den sie nicht verspotteten.

31. Haben sie nicht gesehen, wie viele Geschlechter Wir schon vor ihnen vernichtet haben (und) daß sie nicht zu ihnen zurückkehren?

32. Jedoch sie alle, versammelt insgemein, werden sicherlich vor Uns gebracht werden.

33. Und ein Zeichen ist ihnen die tote Erde: Wir beleben sie und bringen aus ihr Korn hervor, von dem sie essen.

34. Und Wir haben in ihr Gärten gemacht von Dattelpalmen und Trauben, und Wir ließen Quellen in ihr entspringen,

35. Auf daß sie von ihren Früchten essen können; und ihre Hände schufen sie nicht. Wollen sie da nicht dankbar sein?

36. Preis Ihm, Der die Arten alle paarweise geschaffen von dem, was die Erde sprießen läßt, und von ihnen selber, und von dem, was sie nicht kennen.

37. Und ein Zeichen ist ihnen die Nacht. Wir entziehen ihr das Tageslicht, und siehe, sie sind in Finsternis.

38. Und die Sonne eilt vorwärts zu einem ihr gesetzten Ziel. Das ist die Anordnung des Allmächtigen, des Allwissenden.

39. Und für den Mond haben Wir Lichtgestalten bestimmt, bis er wie ein alter Palmzweig wiederkehrt.

40. Nicht geziemte es der Sonne, daß sie den Mond einholte, noch darf die Nacht dem Tage zuvorkommen. Sie schweben ein jedes in (seiner) Sphäre.

41. Und ein Zeichen ist es ihnen, daß Wir ihre Nachkommenschaft in dem beladenen Schiffe tragen,

42. Und Wir werden für sie ein Gleiches ins Dasein rufen, darauf sie fahren werden.

43. Und wenn Wir wollten, so könnten Wir sie ertrinken lassen; dann würden sie keinen Helfer haben, noch könnten sie gerettet werden,

44. Außer durch Unsere Barmherzigkeit und zu einem Nießbrauch auf gewisse Zeit.

45. Und wenn zu ihnen gesprochen wird: «Hütet euch vor dem, was vor euch ist und was hinter euch ist, auf daß ihr Erbarmen findet» (dann kehren sie sich ab);

46. Und es kommt kein Zeichen zu ihnen von den Zeichen ihres Herrn, ohne daß sie sich davon abwenden.

47. Und wenn zu ihnen gesprochen wird: «Spendet von dem, was Allah euch gegeben hat», sagen die Ungläubigen zu den Gläubigen: «Sollen wir einen speisen, den Allah hätte speisen können, wenn Er es gewollt? Ihr seid da zweifellos in offenkundigem Irrtum.»

48. Und sie sprechen: «Wann wird diese Verheißung (in Erfüllung gehen), wenn ihr die Wahrheit redet?»

49. Sie warten nur auf einen einzigen Schall, der sie erfassen wird, während sie noch streiten.

50. Und sie werden nicht imstande sein, einander Rat zu geben, noch werden sie zu ihren Angehörigen zurückkehren.

51. Und in die Posaune soll geblasen werden, und siehe, aus den Gräbern eilen sie hervor zu ihrem Herrn.

52. Sie werden sprechen: «O wehe uns! wer hat uns erweckt von unserer Ruhestätte? Das ist's, was der Gnadenreiche (uns) verheißen hatte, und die Gesandten sprachen doch die Wahrheit.»

53. Es wird nur ein einziger Schall sein, und siehe, sie werden alle vor Uns gebracht werden.

54. Und an jenem Tage soll keinem etwas Unrecht geschehen; und ihr sollt nur für das belohnt werden, was ihr zu tun pflegtet.

55. Wahrlich, die Bewohner des Himmels sollen an jenem Tage Freude finden an einer Beschäftigung.

56. Sie und ihre Gefährten werden in angenehmem Schatten sein, hingelehnt auf erhöhten Sitzen.

57. Früchte werden sie darin haben, und sie werden haben, was immer sie begehren.

58. «Frieden» - eine Botschaft von einem erbarmenden Herrn.

59. Und: «Scheidet euch heute (von den Gerechten), o ihr Schuldigen.

60. Habe Ich euch nicht geboten, ihr Kinder Adams, daß ihr nicht Satan dienet - denn er ist euch ein offenkundiger Feind -,

61. Sondern daß ihr Mir allein dienet? Das ist der gerade Weg.

62. Und doch hat er eine große Menge von euch irregeführt. Hattet ihr denn keine Einsicht?

63. Das ist die Hölle, die euch angedroht ward.

64. Betretet sie denn heute, darum daß ihr ungläubig wart.»

65. An jenem Tage werden Wir ihre Münder versiegeln, jedoch ihre Hände werden zu Uns sprechen, und ihre Füße werden alle ihre Machenschaften bezeugen.

66. Und hätten Wir gewollt, Wir hätten ihre Augen auslöschen können; dann würden sie nach dem Weg geeilt sein. Aber wie hätten sie sehen können?

67. Und hätten Wir gewollt, Wir hätten sie verwandeln können, wo sie waren; dann wären sie nicht imstande gewesen, vorwärts oder rückwärts zu gehen.

68. Und wem Wir langes Leben gewähren, den wandeln Wir um in der Schöpfung. Wollen sie denn nicht begreifen?

69. Und Wir haben ihn nicht die Kunst der Dichtung gelehrt, noch ziemte sie sich für ihn. Dies ist einfach eine Ermahnung und ein Koran, der die Dinge deutlich macht,

70. Daß er jeden warne, der Leben hat, und daß der Spruch gerechtfertigt sei wider die Ungläubigen.

71. Haben sie nicht gesehen, daß Wir unter den Dingen, die Unsere Hände gebildet, für sie das Vieh schufen, über das sie Herr sind?

72. Und Wir haben es ihnen unterwürfig gemacht, so daß manche davon ihnen Reittiere sind und manche essen sie.

73. Und sie haben noch (andere) Nutzen an ihnen und (auch) Trank. Wollen sie also nicht dankbar sein?

74. Und sie haben sich Götter genommen statt Allah, damit ihnen geholfen würde.

75. Sie vermögen ihnen nicht zu helfen, sondern sie werden selbst als ein Heer gegen sie gebracht werden.

76. Laß ihre Rede dich daher nicht betrüben. Wir wissen, was sie verbergen und was sie bekunden.

77. Weiß der Mensch nicht, daß Wir ihn aus einem Samentropfen erschufen? Und siehe da, er ist ein offenkundiger Widersacher!

78. Er erzählt Dinge über Uns und vergißt seine eigene Erschaffung. Er spricht: «Wer kann die Gebeine beleben, wenn sie vermodert sind?»

79. Sprich: «Er, Der sie das erstemal erschuf, Er wird sie beleben; denn Er kennt jegliche Schöpfung.

80. Er, Der für euch Feuer hervorbringt aus dem grünen Baum; und siehe, dann zündet ihr damit.

81. Ist nicht Er, Der die Himmel und die Erde erschuf, imstande, ihresgleichen zu schaffen?» Doch, und Er ist der größte Schöpfer, der Allwissende.

82. Sein Befehl, wenn Er ein Ding will, ist nur, daß Er spricht: «Sei!» - und es ist.

83. Preis denn Ihm, in Dessen Hand die Herrschaft über alle Dinge ist und zu Dem ihr zurückgebracht werdet!

Şems Suresi (Asch-Schams)

Şems Suresi (Arapça: سورة الشمس) Kur'an-ı Kerim'in 91. suresi.

Mekke'de nazil olmuştur. 15 ayetten oluşur. Sure ismini ilk ayette geçen ve güneş anlamına gelen şems kelimesinden alır.

Şems Suresi'nde Allah’ın kudretinden, iyilik yapanların kurtuluşa ereceklerinden, kötülük yapanların ise ziyanda olduklarından, peygamberi yalanlayan, Allah’ı inkar eden Semud kavminin başına gelenlerden bahsedilir.


                                                       
Asch-Schams (arabisch الشّمس‎, DMG aš-šams, „die Sonne“) ist die 91. Sure im Koran. Sie besteht aus 15 Versen.

Die ersten acht Verse sind Schwüre auf Sonne, Sonnenlicht, Mond, Tag, Nacht, Himmel, Erde, (menschliche) Wesen und Schöpfer der drei Letztgenannten.

Die letzten fünf Verse berichten, wie ein Prophet (Salih) die Thamud anweist, eine „Kamelstute Gottes“ ausreichend trinken zu lassen, die Thamud jedoch den Propheten der Lüge bezichtigen und die Stute töten, wodurch sie sich den Zorn Gottes zuziehen, der sie untergehen lässt.

Ayet (Aya)

Aya, pl. Ayat (arabisch آية‎ pl. آيات‎ „Zeichen“, „Vers“), nennt man im Koran im allgemeinen einen Vers in einer Sure. Grundbedeutung des Wortes ist „Zeichen“, „Wunder“ oder „Beweis“. Dabei handelt es sich um Zeichen in der Natur, in denen sich Gottes Macht manifestiert, um Ereignisse, deren Urheber ein Prophet ist, und um Zeichen - vergangene und zukünftige -, die ein Prophet als Offenbarung Gottes mitteilt.

Besondere Bedeutung haben der so genannte „Thronvers“ (ayat al-kursi, Sure 2, Vers 255) und der „Lichtvers“ (ayat an-nur, Sure 24, Vers 35), die auch oft in der arabischen Kalligraphie dargestellt werden und die im Sufismus (islamische Mystik) ausgiebigst studiert werden.

Die Zählung der Verse ist nicht immer gleich. Zwar wird heute meist die Zählung der Kairiner Ausgabe des Korans von 1924 gebraucht, es kam aber in der Geschichte der islamischen Koranwissenschaften immer zu z.T. erheblichen Abweichungen.Die ältesten Korancodices enthalten überhaupt keine Verszählung.

Das Wort Aya ist auch Bestandteil des religiösen Titels Ayatollah.

Willst du wissen was Islam ist


Willst du wissen was Islam ist, schlag den Koran auf und lies!
Dort findest du mehr als Hölle und Paradies!!!
Studiere das Leben des Propheten Muhammad – auf Ihm Allahs Frieden und Segen!



Ich will zurück zum Anfang als es begann
Der erste Mensch entstand, ich red von Adam
Klar , ich glaub daran wie ein Jude oder Christ, bin überzeugt, dass unser da sein kein Zufall sein kann!
Wie ein kritischer Forscher der nach Jahren feststellt, dass eine höhere Macht die Welt im innersten zusammen hält!
Ich schlag den Koran auf und lese, will verstehen wer ich bin, woher ich komme und wohin ich gehe!
Als die Engel sich verbeugten vor der Schöpfung des Herrn, wollte Iblis der Teufel von der Gebendheit nichts hören!
Aus Feuer erschaffen war er zu Stolz um niederzuknien
vor einem Wesen, dass aus Erde und Wasser besteht.
Stattdessen wollte er so viele Menschen mit sich ziehen,
bevor er für Immer und Ewig in die Hölle geht.
Auch Adam und Eva haben übertreten, doch der große Unterschied war, sie bereuten ihre Tat und Allah vergab ihnen!
Doch die Konsequenz, ein Leben auf der Erde zeitlich begrenzt, weit entfernt von der Unendlichkeit, doch er versprach mit seiner Rechtleitung die Menschen erreichen, werden die , die ihr folgen, weder ängstlich noch traurig sein
All Das fand ich im Koran rein für Rein!



Willst du wissen was Islam ist, schlag den Koran auf und lies!
Dort findest du mehr als Hölle und Paradies!!!
Studiere das Leben des Propheten Muhammad – auf Ihm Allahs Frieden und Segen!



Wusstest du, dass Adam und Eva Muslime waren
Gottes ergebene Diener im Islam!
Islam, ein arabisches Wort,
das bedeutet so viel wie Frieden nur durch Hingabe an Gott!
Muslim ist der, der diese Hingabe praktiziert
und den Weg geht dem sein Schöpfer ihn führt!

Noah, Abraham, Loht, Ismail, Isaak, Yakob, Josef, Jonas, Moses, David, Salomon, Maria und Jesus diese Namen stehen auch im Koran!
Ich wünsche ihnen allen Allahs Frieden
Es war immer der gleiche Gott, dem sie ergeben dienten!

Er ist es,der Noah vor der Sinnflut bewahrt,
als sein Volk ihn auslachte und in Sünde beharrt!

Er ist es, der Abraham sein Versprechen gab
Ihn schützte und beistand als man ihn ins Feuer warf!

Er ist es der Moses und seine Leute
aus der Unterdrückung des Tyrannen Pharao befreite!

Er gab der Jungfrau Maria, Jesus zum Sohn
Ohne, dass Sie ein Mann berührte
und schon in der Wiege sprach dieser zu den Menschen
erweckte Tote zum Leben und heilte mit seinen Händen

Sie alle dienten den Einem, der alles erschaffen hat
Dem Herrn der Welten, dem auch Muhammad sich ergab
Dem Allerbarmer
Der schon immer da war

Du nennst ihn Gott, ich sage Allah



Willst du wissen was Islam ist, schlag den Koran auf und lies!
Dort findest du mehr als Hölle und Paradies!!!
Studiere das Leben des Propheten Muhammad – auf Ihm Allahs Frieden und Segen!


Muhammad – Allahs Segen und Frieden auf ihn
Er lebte in Mekka und war bekannt als "Al – Amin"
Der Vertrauenswürdige, der Ehrliche, der Lebenswerte
der keine Götzen verehrte!

Ein Mensch wie du und Ich aus Fleisch und Blut,
der Unterschied ist das, was er im Herzen trug!
Die Gnade die Allah ihm entgegen brachte,
Er war vierzig als er ihn zum Propheten machte,
Er konnte weder schreiben noch lesen
Allah gab ihm Kraft sich jedes Wort einzuprägen!
Zeichen über Zeichen in Reimen
Worte die Herzen bewegen, aus der Dunkelheit befreien

Edle Worte, schöne Worte, GOTTES Worte

Die er ihm Stück für Stück offenbarte
Und zwar: Gott ist einer!!!
Vor ihm sind wir alle gleich, doch ihm ist gleich KEINER!

Alles was wir haben, haben wir ihm zu verdanken
Wir sollen spenden umgeben für die Armen und Verwandten!
Am Glauben festhalten, gutes Tun, das Schlechte verneinen,
meiden, kein Unrecht betreiben!

Vor mehr als tausend Jahren,
brachte der Islam den Menschen, Rechte
Licht und Gesetze
Vereint Herzen, gibt Frieden, schlag es nach im Koran und in Hadithen



Willst du wissen was Islam ist, schlag den Koran auf und lies!
Dort findest du mehr als Hölle und Paradies!!!
Studiere das Leben des Propheten Muhammad – auf Ihm Allahs Frieden und Segen!

Al-Fatiha

Im Namen Allahs, des Allerbarmers, des Barmherzigen
Gepriesen sei Allah, dem Herrn des gesamten Universums, dem Allerbarmer, dem Barmherzigen, der die Verfügungsherrschaft über den Tag des Gerichts besitzt. Dir dienen wir, und Dich bitten wir um Hilfe. Führe uns auf den rechten Weg, den Weg derer, die Du begnadet hast, die nicht dem Zorn verfallen und nicht irregehen.

maide suresi 33.ayet

maide- 33. Der Lohn derer, die Krieg führen gegen Allah und Seinen Gesandten und Unordnung im Lande zu erregen trachten, wäre der, daß sie getötet oder GEKREUZIGT werden sollten oder daß ihnen Hände und Füße abgeschlagen werden sollten für den Ungehorsam oder daß sie aus dem Lande vertrieben würden. Das würde eine Schmach für sie sein in dieser Welt; und im Jenseits wird ihnen schwere Strafe;

Kadr Suresi (Al-Qadr)

Kadr Suresi (Arapça: سورة القدر ) Kur'an-ı Kerim'in 97. suresi.

5 ayetten oluşur. Mekke'de Abese Suresi'nden sonra nazil olmuştur. Kur’an’ın indirildiği Kadir Gecesi'nden bahsedildiği için bu sureye Kadr Suresi denmiştir.

Kadr Suresi'nde Kur’an’ın Kadir Gecesi'nde indirildiğinden, Kadir Gecesi'nin bin aydan daha hayırlı olduğundan, Kadir Gecesi'nin rahmet ve berekete vesile olduğundan, bu sebeple insanlık için taşıdığı değerden bahsedilir.


Al-Qadr (Arabisch: سورة القدر ) ist die 97. Sure des Korans. Sie ist eine Sure aus Mekka und besteht aus lediglich 5 Versen. Nach traditioneller Auffassung handelt sie von der Nacht, in der der Koran herabgesandt wurde. Dies soll im Monat Ramadan geschehen sein, siehe Lailatu 'l-Qadr.



Wir haben ihn (d.h. den Koran) in der Nacht der Bestimmung hinabgesandt. Aber wie kannst du wissen, was die Nacht der Bestimmung ist? Die Nacht der Bestimmung ist besser als tausend Monate. Die Engel und der Geist kommen in ihr mit der Erlaubnis ihres Herrn hinab, lauter Logos(wesen) (min kulli amrin). Sie ist (voller) Heil (und Segen), bis die Morgenröte sichtbar wird.

30 Kasım 2011 Çarşamba

Aile ici Saglikli Iletisim

Kiymet üyemiz,

VisionZinde Dernegi, HUBES Dernegi, Gözyasi Reisen ve DITIB Bergedorf Kocatepe Camii Derneginin katkilariyla


Camiimizin toplanti salonunda


02.12.2011 Cuma aksami saat 19:00´da.


Psikolog Fatih Resit Civelekoglu Bey "Aile ici Saglikli Iletisim" konusunda seminer sunacaklar.


Ilahi dinletisinin de yer alacagi programda ayrica kitap standi acilarak Fatih Resit Civelekoglu Bey´in kitaplari katilimcilarla bulusacak.


Selam ve dua ile
DITIB Moschee Bergedorf
Türkisch Islamische Gemeinde zu Bergedorf e.V.

Bergedorf Kocatepe Camii
Stuhlrohrstraße 21

D-21029 Hamburg
Telefon:+49 (0)40/ 724 06 19
Fax:+49 (0)40/ 419 22 991
e-mail:moschee.bergedorf@live.de

e-mail: vorstand.bergedorf@ditib-nord.de


16 Kasım 2011 Çarşamba

ADALET VE TEVAZU

Emevi halifelerinin büyüğü Ömer b. Abdülaziz Hazretleri, devlet başkanlığı sırasında kul hakkı ve sosyal adalet hususunda çok titiz davranırdı. Gece çalışmalarında ayrı işlere tahsis ettiği iki kandili vardı. Bunlardan birini kendi özel işleriyle ilgili notları yazarken kullanır, öbürünü ise devlet ve millet işleriyle ilgili yazışmalarda kullanırdı. Halife, birden fazla gömleği olmayan, varlıksız biriydi.

Yakınlarından birisi Ömer b. Abdülaziz'e bir elma hediye göndermişti. O da elmayı biraz kokladıktan sonra sahibine geri gönderdi. Elmayı geri götüren görevliye şöyle dedi:

- Ona de ki, elma yerini bulmuştur.

Fakat görevli itiraz edecek oldu:

- Ey müminlerin başkanı! Rasulullah Aleyhisselâm hediye kabul ederdi. Bu elmayı gönderen de senin yakınlarındandır.

Halife cevap verdi:

- Evet ama, Rasulullah s.a.v.'e verilen hediye idi. Bize gelince, bize verilen hediyeler rüşvet olur.

Valilerin maaşlarını çok bol verirdi. Sebebini şöyle açıklardı:

- Valiler para sıkıntısı çekmezler, bütün ihtiyaçları karşılanırsa, kendilerini halkın işlerine vakfederler.

Bir gece halifenin yanında bir misafiri vardı. Kandilin yakıtı tükenmişti. Misafir dedi ki:

- Hizmetçiyi uyandıralım da kandilin yağını koyuversin.

- Hayır, bırak onu uyusun. Ben ona iki ayrı işi yaptırmak istemem.

- Öyleyse ben kalkıp kandile yağ koyayım.

- Olmaz, misafire iş gördürmek yiğitlikten sayılmaz.

Kendisi kalktı, kandilin yağını koyup yerine döndü ve şöyle dedi:

- Ben kalkıp iş yaparken de Ömer'dim; gelip oturdum, yine aynı Ömer'im.

İki buçuk yıllık halifelik döneminde İslâm aleminde adaleti hakim kılmıştı. Büyük dedesi Hz. Ömer r.a. gibi adalet ve basiret sahibiydi. Henüz kırk yaşlarında iken onu çekemeyenler tarafından bin dinar altın para karşılığında hizmetçisi eliyle zehirlenmişti. Hizmetçisi suçunu itiraf ettiğinde, Ömer b. Abdülaziz, paraları adamdan alarak devlet hazinesine koymuş, kendisini serbest bırakmış, öldürülmekten kurtulması için de kaçmasını söylemişti.

Peygamber Efendimizin (S.A.V.) Vefatı

PEYGAMBER'İMİZİN (S.A.V) VEFATI
Ibni Mes'ûd der ki;
«Aramizdan ayrilacagi sirada Ayse'nin (validemiz için) evinde yatan Peygamber ´imizin yanina girdik. Bizi görünce gözleri yasardi ve söyle buyurdu:
«—Hos geldiniz. Allâh size ömürler versin, sizi korusun ve desteklesin. Size Allah'i ve O'ndan korkmayi tavsiye ederim. Ben size O'nun gönderdigi açiklayici bir ikâz ediciyim. Onun mülkü üzerinde ve O'nun kullari hakkinda sakin Allah'in emirlerine karsi gelmeyin. Ölüm ani, Allah'a dönüs ve Sidret-ül Münteha'ya, cennet barinagina ve dolu kadehe kavusma ani yaklasti.
Benden yana birbirinize ve benden sonra dininize girecek olanlara selâmimi ve Allah'in rahmeti dileklerimi ulastirin.»
Bildirildigine göre, Peygamber'imiz (S.A.S.) dünyadan ayrilacagi sirada Cebrail (A.S)'e:
«Benden sonra ümmetim kimin elinde kalacak» diye sorar. Ulu Allah (C.C) Cebrail (A.S) 'e bildirir ki. «Sevgili Rasülümü müjdele ki. O'nun ümmetini yüzüstü birakmam. O'na müjdele ki, insanlar yeniden dirilirken ilk defa mezarinin basina O çikacak ve Mahser toplantisinda ümmetinin basinda bulunacaktir. O'nun ümmeti içeri girmedikçe cennete girmek, diger ümmetlere yasaktir.» Bunun üzerine Peygamber 'imiz «Simdi gözüm arkada degil» diye buyurdu.
Hz. Ayse buyurdu ki: «Peygamber 'imiz aramizdan ayrilacagi sirada yedi kuyudan çikarilmis yedi tulum su ile kendisini yikamamizi emretti. Biz emrettigi gibi yaptik. Ferahladi. Sonra evden çikti, Cemâatle nemaz kildi, arkasindan Uhud sehidleri için istigfar ve dua etti.
Sonra da ensar hakkinda vasiyette bulunmak üzere sunlari söyledi:
«— Imdi, ey muhacirler! Siz artiyorsunuz. Fakat ensar, bu gün oldugundan daha fazlu artmaz oldu.
Ensar benim sigindigim barinagimdir. Onlarin iyilerine karsi iyi davraniniz. Hatalilarinin hatalarini da hos görünüz.»
Sonra sözlerine söyle devam etti, «Bir kul, dünyada kalmak ile Allâh'a yönelerek arasinda tercih yapmaya çagrildi ve Allah'in yanini tercih etti.»
Bu söz üzerine Ebû Bekir Peygamber ´imizin son sözü ile kendisini kasdettigini ve ölecegini sanarak aglamaya basladi.
Peygamber 'imiz durumu görünce söyle buyurdu. «Sakin ol, ya Ebû Bekir! (R.A.) Yalniz Ebû Bekir'in yoluna açilanin disinda Mescid'in sokaga açilan diger bütün kapilarini kapatiniz. Cünki ben Ebû Bekir ile sohbet etmekten daha degerli bir is bilmiyorum.»
Hz. Ayse diyor ki:
«Peygamber 'imiz benim evimde, benim günümde ve kucagimda ruhunu teslim etti. Ulu Allah O'nun agiz suyu ile benimkini ölümü sirasinda biraraya getirdi. (Bu da söyle oldu)
Kardesim Abdurrahman içeri girdi, elinde bir Misvak vardi. Peygamber 'imiz in gözü misvaka takildi. Hosuna gittigini anladigim için «Onu sana alayim mi» diye sordum. Basi ile «evet» diye isaret etti.
Misvaki eline verdim. Onu agzina götürdü, fakat sert geldi. «Onu senin için yumusatayim mi?» diye sordum. Basi ile evet diye isaret etti. Bunun üzerine misvaki agzimda yumusatip yine O'na uzattim.
Önünde bir su çanagi vardi. Elini suya daldirip «lâ ilâhe illallah. Gerçekten ölümün çesitü krizleri vardir» demeye basladi. Sonra da «Yüce dost, yüce dost» diyerek elini kaldirdi. O zaman «Demek ki, bizi tercih etmiyor» dedim.
Babasindan duyduguna dayanarak Said Ibni Abdullah der ki.
«Ensâr, Peygamber 'imizin hastaliginin agirlastigini görünce Mescid'in çevresinde toplandilar, önce Abbâs Peygamber ´imizin yanina girerek ensârin disarda ve endise içinde oldugunu bildirdi.
Sonra Fadl yanina girerek ayni seyleri söyledi. Arkasindan Hz. Ali (K.V.) içeri girerek ayni seyleri söyledi.
Bunun üzerine Peygamber 'imiz elini uzatarak «tutun» dedi. Hemen tuttular. Sonra «Ne diyorsunuz» diye sordu, yanindakiler «Öleceksin diye korkuyoruz» dediler.
Erkekler Peygamber 'imizin basucunda toplandiklari için kadinlari da bagrismaya basladilar. Bunun üzerine Peygamber 'imiz yataginda dogruldu ve Ali ile Fadl'a dayanarak kapiya çikti. Abbâs önünden yürüyordu. Basi sarili idi.
Kendi kendine yürüyerek minberin ilk basamagina oturdu. Herkes etrafinda toplandi.
Allah'a hamd ve sena ettikten sonra söyle buyurdu:
«— Ey insanlar!' Duyduguma göre ölecegim diye korkuyorsunuz. Sanki ölümü garip görür gibisiniz. Peygamber 'inizin ölmesinde ne gariplik görüyorsunuz? Ben size daha önce ölecegimi söylemedim mi? Kendiniz de zaten benim ölecegimi bilmiyor muydunuz? Benden önceki hiç bir Peygamber ümmeti arasinda baki kaldi mi ki, ben sizin aranizda bakî kalayim? Beni dinleyin, ben de siz de Rabb'imize kavusacagiz.
Ben size ilk muhacirlere karsi iyi davranmanizi ve muhacirlere de kendi aralarinda ayni seyi tavsiye ederim. Çünki Ulu Allah söyle buyuruyor:
"Yemin olsun asra ki, imân edip güzel amel isleyenler ile birbirirlerîne hakki ve sabri tavsiye edenlerden baska bütün insanlar hüsrandadirlar." (Asr Suresi).
Her sey Allah'in iznine göre yürür. Bir isin geç kalmasi sizi o konuda sakin acele etmeye sürüklemesin. Çünki Ulu Allah birinin acele etmesi ile acele etmez.
Allah'a karsi çikana O. baskin çikar. Allah'i aldatani O. gereken cezayi verir.
"Eger idareyi ele alirsaniz, yeryüzünde bozgunculuk çikaracak, akrabalik baglarini mi keseceksiniz?"
Ensâra karsi iyi davranmanizi tavsiye ederim. Onlar sizden önce Medine'yi yurt ve iman yuvasi edinmislerdi. Onlara karsi iyi olmanizi tavsiye ederim. Size aziklarindan pay ayiranlar onlar degil mi? Size yurtlarinda kolaylik gösterenler onlar degil mi? Mallarina ihtiyaçlari olmalarina ragmen sizi kendilerine tercih etmediler mi?
Beni dinleyiniz. Iki kisi arasinda hüküm vermek üzere selâhiyete sâhib kilinan kimse onlarin iyisinin sözünü kabul etsin ve kusurlusunu hos görsün.
Hey, ben sizden ayriliyorum. Siz de pesimden gelip bana kavusacaksiniz. Hey, bulusma yerimiz, Havuzdur. Havzim, Sam'in Basra sehri ile Yemen'in Sena sehri arasi kadar genistir. Kevser olugundan oraya sütten beyaz, ak köpükten daha yumusak ve baldan tatli bir su akar.
Oradan içenler artik hiç susamaz. Taslari inci ve yatagi misktir. Yarin hesaplasma günü ondan kim mahrum kalirsa, her türlü hayirdan mahrum olur. Hey, kim yarin oraya, benim yanima gelmek isterse, elini ye dilini gereksiz, seylerden alakoysun.
Bu arada Abbâs «yâ Nebi Allah Kureyslilere nasihat et» dedi. Peygamber 'imiz söyle buyurdu:
«— Bu nasihatlerim ancak Kureyslileredir. Insanlar Kureys'lilere tâbidir. Iyiler iyilerine, kötüler kötülerine baglidir.
Ey Kureys'liler, herkese karsi iyi davraniniz. Ey insanlar! Günahlar nimetleri degistirir ve daha önce ayrilan paylari baskalastirir. Halk iyi olunca bastakiler de onlara karsi iyi davranir. Halk kötü olunca basta bulunanlar, onlara karsi sert davranirlar. Ulu Allah;
«Böylece bir kisim zalimleri, istediklerine karsilik, digerlerinin basina musallat ederiz» buyuruyor. (En´am - 129))
Ibni Mes'ûd'un bildirdigine göre. Peygamber 'imiz Ebû Bekr'e
«Bir sey sormak istiyorsan sor» dedi. Ebû Bekr de (R.A.) «Ölüm ani yaklasti mi, ya Rasûlellâh» diye sordu. Peygamber (S.A.V) 'imiz «Ölüm ani iyice yaklasti, hattâ üzerime sarkti» diye cevab verdi.
Ebû Bekr de (R.A.) «Allâh´in katinda olan her sey sana kutlu olsun, ey Allah'in Rasûlü! Keski basimiza neler gelecegini bilseydim!» dedi. Peygamber (S.A.V)'imiz ona:
«Allah'a ismarladik. Sidrat-ûl Münteha'ya, cennet barinagina, yüksek Firdevs'e, dolu kadehe. Yüce Dosta, güzel nasib ve hayata!» dedi.
Ebü Bekr (R.A.) «Seni yikamayi kim üzerine alsin» diye sordu. Peygamber (S.A.V)'imiz «Yakinlik derecesine göre akrabamin erkekleri» diye cevap verdi. Ebû Bekr (R.A.) «Seni nasil bir kefene saralim» diye sordu. Peygamber (S.A.V)'imiz «Bu elbiselerime. Yemen kumasindan bir elbiseye ve beyaz misir bezine sararsiniz» diye cevap verdi.
Ebû Bekr (R.A.) «Namazini nasil kilalim» diye sordu. Bu sirada biz de Ebû Bekr (R.A.) de agliyorduk. Peygamber (S.A.V)'imiz söyle buyurdu. «Hele durun, Allah sizi afvetsin ve Peygamberimizden yana size iyilik versin. Beni yikayip kefene sarinca bu evdeki "sedirinin üzerine, kabrimin yanibasima koyun ve bir müddet yanimdan ayrilip disari cikin.
Çünki üzerime ilk defa Ulu Allah rahmet edecek. «O ve melekleri size rahmet ve istigfar ederler» Sonra benim için magfiret dilemek üzere meleklere izin verilecektir. Allah'in yarattiklari içinde yonima ilk girip benim için magfiret dileyecek olan Cebrail (A.S)'dir. Arkasindan. Mikâil (A.S), arkasindan Israfil (A.S), arkasindan kalabalik ordusu ile Azrail (A.S) gelir. Sonra da meleklerin hepsi yanima girerler.
Sonra sira size gelir. Yanima gurup gurup, girip önce birer birer selâm verin. Teskiye, feryad ve iniltiler ile beni rahatsiz etmeyin. Önce imam baslasin, arkasindan yakinlik derecesine göre akrabalarim, arkasindan kadinlar, en arkadan da çocuklar girsin.»
Ebû Bekr (R.A.) "Seni kim kabre koysun" diye sordu. Peygamber 'imiz «Yakinlik derecesine göre akrabalarimdan bir gurup, sizin görmediginiz, fakAt sizi gören bir çok melekler ile birlikte. Simdi kalkiniz ve benden sonrakilere sözlerimi iletiniz.»
Hz. Ayse (R. Anha) der ki. «Peygamber 'imizin aramizdan ayrildigi gün yanibasindakiler sabah saatlerinde hastaligini hafiflemis gördükleri için sevinç içinde evlerine ve islerine dagildilar. Onu esleri ile basbasa biraktilar. Bizler, bu duruma göre, daha öncesine göre ümid ve farahlik içindeyken Peygamber 'imiz ansizin kadinlara «Yanimdan çikin. Melek geldi, yanima girmek istiyor» dedi.
Benden baska bütün kadinlar disari çikti. Basi kucagimda idi. Bu sirada kucagimdan dogruldu. Ben evin bir kösesine çekildim. Melek ile uzun zaman söylesti. Sonra beni yanina çagirip basim yine kucagima dayadi. Kadinlara da «içeri girin» dedi.
Ben, «Bu Cebrail'in gölgesi degildi» dedim. Peygamber 'imiz bana «Evet ya Ayse. bu ölüm melegi (Azrail (A.S)) idi. Bana gelerek söyle dedi:
«— Ulu Allah beni sana gönderdi. Fakat izinsiz yanina girmememi emretti. Eger izin vermiyorsan geri giderim, izin verdigin takdirde girerim. Yine Allah, sen emir vermedikçe canini almamami söyledi. Simdi ne emrediyorsun?» dedi.
Ben de ona «Cebrail (A.S) bana gelinceye kader yanimdan uzaklas» dedim. Simdi nerede ise Cebrail (A.S) gelir.»
Hz. Ayse (R. Anha) söyle der: «Öyle» bir durumla karsi karsiya kaldik ki, ne bir cevap verebiliyor ve ne de görüs belirtebiliyorduk. Dilimiz tutulmustu. Her bakimdan bizi saskinliga gömen bir darbe altinda kalmis gibi idik.
Durumun ciddiyeti ve içimizi dolduran korku yüiünden. ev halkindan hiç birimiz konusmuyorduk.
Cebrail (A.S) tam zamaninda gelip selâm verdi. Gölgesini farkettim. Evdekiler disari çikinca içeri girdi ve söyle dedi:
«— Ulu Allah sana selâm söylüyor ve kendini nasil hissettigini soruyor. Gerçi
O, seni senden iyi bilir. Fakat senin seref ve itibarini arttirarak varligin hepsi üzerinde üstünlük ve degerini eksiksiz hale getirmeyi ve böylece ümmetine örnek olmani diledi.»
Peygamber 'imiz «Kendimi sancili hissediyorum» diye cevap verdi. Bunun üzerine Cebrail (A.S) «müjdeler olsun! Ulu Allah seni, senin için hazirladiklarina kavusturmayi diliyor» dedi.
Peygamber 'imiz «Yâ Cebrail (A.S), ölüm melegi benden izin istiyor, ona haber ver» dedi.
Cebrail (A.S) «Yâ Muhammed. (S.A.V.) Rabb'in seni özlemle bekliyor. Sana niçin geldigini söylemedi mi? Allâh'a yemin ederim ki, ölüm melegi simdiye kadar hic kimseden izin istemis degildir. Bundan sonra hiç kimseden de izin isteyecek degildir. Fakat Rabb'in senin serefini eksiksiz hale getirmek istiyor. Bunun ile birlikte O seni özlemle beklemektedir.»
Peygamber 'imiz «O halde ölüm melegi gelinceye kadar yanimdan ayrilma» dedi ve kadinlara içeri girmelerine izin verdi.
Bu arada «Yâ Fatma, bana yaklas» dedi. Fatma O'na dogru egildi. Peygamber 'imiz kulagina bir sey söyledi. Gözyaslari içinde basini kaldirdi. Konusamiyordu.
Arkasindan ona yine «Basini bana yaklastir» dedi. O'na dogru egildi. Kulagina bir seyler söyledi. Bu defa Fatma basini gülerek kaldirdi. Fakat yine konusamiyordu.
Gördügümüz durum sasirtici idi. Fatma'ya, daha sonra bu konuyu sorduk. Bize «Önce bana «ölecegim» dedi. O yüzden agladim. Sonra da «Rabbime seni bana kavustursun ve ev halkim arasinda ilk önce seni benim yanima versin diye duâ ettim» dedi. Bu yüzden gülümsedim» diye cevap verdi. Bu sirada Fatma iki oglunu O'na yaklastirdi. O da onlari kokladi.
Sonra ölüm melegi (Azrail (A.s)) gelerek selâm verdi, içeri girmek için izin istedi. Peygamber 'imiz de ona izin verdi. Ölüm melegi «Bize ne emir veriyorsun, ya Muhammed» (S.A.S.) diye sordu. Peygamber 'imiz ona «Beni derhal Rabbime kavustur» dedi. Bunun üzerine ölüm melegi söyle dedi:
«— Peki, hemen bu gün. Zaten Rabbin seni özlemle bekliyor. Sende oldugu gibi hiç kimse hakkinda tereddüt etmedi. Senden baska hiç kimsenin yanina izinsiz girmemi yasaklamadi. Fakat bekledigin an yakindir.»
Böyle dedikten sonra çikti. Cebrail (A.S) içeri girdi ve sunlari söyledi:
«— Ey Allah'in Rasûlü! Selâm üzerine olsun. Bu benim artik yeryüzüne son inisimdir. Vahiy ve dünya defteri artik dürüldü. Benim yeryüzünde senden baska hiç kimse ile isim yok. Seninle bulusmaktan gayri yeryüzü ile bir münasebetim yok. Seni hak üzere gönderen Ailâh'a yemin ederim ki, artik burada durmamin hiç bir gerekçesi kalmadi.»
Evde bulunanlardan hiç birimiz bu sirada O'na bir kelime ile bile saskinligimizi ifâde edemedik. Duydugumuz sözlerin öneminden dolayi erkek yakinlarina bir haber göndermek bile aklimiza gelmedi. Sasirdik, donakaldik!
Bu sirada basini gögsüme dayasin diye yer degistirip O'nun yanina vardim. Gögsünü tuttum. Bu arada bir bayginlik geçirerek halsizlesti. Alni hiç kimsede görmemis oldugum sekilde terlemisti. Terini silmeye koyuldum. O'nun bu son terinin kokusundan daha tatli bir koku hiç hissetmemistim. Kendine gelince O'na «Anam-babam, canim ve âilem sana feda olsun, alnin ne kadar terledi» diyordum. Bana «Ya Ayse! Müminin ruhu terleyerek, kefirin ruhu da esek ruhu gibi çeneleri crasindan çikar» dedi.
Iste o zaman kendimizi toparlayip âilelerimize haber gönderdik. Eve ilk giren ve O'nun görmedigi iik erkek babamin bana gönderdigi kardesim oldu. Böylece hic kimse gelemeden Peygamber'imiz (S.A.S.) aramizdan ayrildi!
Erkekleri O'nun yaninda bulunmaktan alakoyan Ulu Allâh'di. Çünki O'nun üzerine Cebrâil (A.S)'i ve Mikâil (A.S)'i görevlendirmisti. Bayginken «Yüce dosta» diyordu. Sanki tercihini yeniliyor gibiydi! Konusabildigi anlarda da «Namaza. Namaza» diye vesiyyette bulundu.
Hz. Aise (R.A.) Der ki: «Peygamber ´imiz pazartesi günü kusluk ile ögle arasi bir anda aramizdan ayrildi.»
Fatma (R. Anha) da buyurur ki, "Allah'a yemin ederim ki, bu ümmet, pazartesi günü tesiri hâlâ devam eden büyük bir hâdise ile karsilamistir."
Ümmü Gülsüm {R. Anha) Hz. Ali (R.A)'nin Küfe'de sehid edildigi gün bu sözün mislini söylemis «Pazartesi gününden beni neler çektim. Rasûlüllâh (S.A.S.) o gün öldü. Ali (R.A) o gün öldürüldü. Babam da o gün öldürüldü. Ben pazartesi gününden neler cektim, demistir
Hz. Ayse (R. Anha) sözlerine söyle devam eder. «Peygamber 'imiz aramizdan ayrilinca herkes Mescid'in etrafinda toplandi ve feryadlar yükselmeye basladi. Melekler Peygamber ´imizin üzerini benim elbisemle örtmüstü. Ve kalabaliga karismislardi.
Halkin bu hâdise karsisinda tepkisi degisik oldu. Kimi O'nun öldügüne inanmiyordu. Kiminin dili tutulmustu, ancak çok sonra konusabildiler. Bir kismi da mânâsiz, tutarsiz sözler söyleniyordu. Bazilarinin akli baslarinda idi. Diger bir kismi da oldugu yere çökerek kalmisti.
Hz. Ömer (R.A.) O'nun öldügüne inanamayanlardan idi, Hz. Ali (K.V.) yerine çöküp öyle kalmisti. Hz. Osman'in (R.A.) dili tutulmustu sanki.
Müslümanlarin hiç biri o anda Hz Ebû Bekir {R.A.) ve Abbâs (R.A.) gibi kendilerine hâkim olamamislardi. Ulu Allah bu ikisine güç vererek onlara en dogru sekilde davranma imkânini bagisladi. Herkes her ne kadar Ebû Bekir'in (R.A.) dedigine uyuyordu ise de Abbâs (R.A) gelince söyle konustu:
"Kendisinden beska iiâh olmayan Allah adina yemin ederim "ki, Allah'in Rasûlü ölümü tatmistir. Zaten henüz oramizda iken Ulu Allah Ona;
«Sen de ümmetin de öleceksiniz. Sonra da Kiyamet Günü Rabbinizin katinda hesaplasacaksiniz» diye buyurmustu (Zümer - 30 - 31).
Ebû Bekir (R.A)'e haber» Hazrec kabilesinden Haris ogullarinin evindeyken verildi. Hemen geldi. Peygamber ´imizin yanina girdi. Yuzüna bakti, üzerine egiiip O'nu öptü ve «Yâ Rasûlallah , anam - babam yoluna feda olsun, iki kere ölecek degilsin. Allah'a yemin ederim ki, Allâh Rasûiü öldü.» Arkasindan kapiya cikarak toplanan halka sunlari söyiedi:
«— Ey insanlar! Kim Muhammed'e (S.A.S.) tapiyor idi ise bilsin ki, Muhammed öldü. Kim Muhammed'in (S.A.S.) Rabbi'ne tapiyor idi ise O, diri ve ölümsüzdür.
Utu Allâh;
«Muhammsd, sadece bir peygamberdir. O'ndan önce nice peygamberler gelip geçmistir. Eger O, ölür veya öldürülürse, ardiniza mi döneceksiniz? Kim îki topugu üzerinde geri dönerse Allah'a hiç bîr zarar vermis olmaz. Allâh sükredenleri mükâfatlandiracaktir» buyurmustur. (Al-i Imran - 144)
Halk bu âyeti sanki ilk defa duymus gibi dinledi.»
Diger bir rivayete göre. Ebü Bekir (R.A.) haberi alinca selât-ü selâm getirerek Peygamber ´imizin evine girdi. Gözleri dolu dolu idi, girtlagi testinin bogazindaki su gibi durmadan asagi inip yukari çikiyordu. Buna ragmen sözlerine ve davranislarina gayet hâkim idi.
Peygamberimizin üzerine egildi, yüzünü açti. Alnindan ve yanaklarindan öptü, yüzünü oksadi. Sonra da gözyaslari içinde sunlari söyledi:
«— Babam, anam, canim ve aile halkim yoluna feda olsun. Hayatin da ölümün de güzel. Senin ölümünle, baska hic bir peygamberin ölümünde kesilmeyen vahiy, artik kesildi. Sen anlatilmaktan yücesin, o kadar büyüksün ki, senin için aglanmaz. Öyle seçkin olaun ki, hepimiz sana siginir olduk. Bizi öyle kaynastirdin ki, sende beraber olduk. Eger ölümün kendi tercihin ile olmasaydi, nefsimizi yasa bogardik. Eger Sen aglamayi yasak etmemis olsaydin, üzerinde aglamaktan gözyasîarimiz kururdu. Engel olamadigimiz gözyaslarimiz birbirinden ayrilmasi imkânsiz olan izdirabimizla seni hatirlamamizin nisanidir.
Allâh'im, bu duygularimizi bizden O'na ulastir. Ey Muhammed (S.A. S.) bizi Rabb'inin katinda hatirla, hep Senin aklinda kalalim. Eger bize biraktigin agirbaslilik olmasaydi, biraktigin yalnizliga hic kimse dayanamazdi. Allah'im! Bizim duygularimizi Peygamber 'ine ulastir ve O'nu aramizda tut. O'nun ile ilgili olarak bundan daha baska bir aci basimiza gelmesin. Kalblerimizi O'na dogru yücelt ki, Peygamber ´imiz bize güze! örnek oisun.
Allâh'dan kötülüklerimizi iyilige çevirmesini ve imanli olarak bizleri Peygamber ´imize kavusturmasini dileriz.
Hic süphesiz O, kendisinden istekte bulunanlarinin en keremlisi ve rahmetine umut baglananlarin en ulusudur! Hamd, âlemlerin Rabbi olan Allâh'adir.»

Kıyametin Dehşetleri

Rivayete göre Hz. Ayşe (R. Anha) buyurur ki;
«Peygamber (S.A.S)´imize «Yâ Rasûlallah (S.A.S). Kiyamet Günü sevenler birbirlerini hatirlarlar mi» diye sordum. Bana su cevâbi verdi;
«Üç yerde hayir. Birincisi, Mizan karsisinda, iyiliklerin agir mi,yoksa hafif mi gelecegi belli oluncaya kadar;
Ikincisi amel defterleri uçusurken. Herkes amel defterim acaba sagimdan mi, yoksa solundan mi verilecek diye beklerken.
Üçüncüsü de cehennemden uzun bir boyun çikarak bir takim kimselerin boyunlarina dolanarak su üç kimseye musallat edildim: Allah (C.C) ile birlikte baska bir ilâha tapana bütün zâlim ve zorbalara ve hesaplasma gününe inanmayanlara derken, bu kimseleri kiskaca alarak cehennemin derinliklerine atar.
Cehennemde kildan ince, kiliçtan keskin bir köprü vardir. Üzerinde sivri demirden çengeller ve dikenler vardir. Bu köprüden insanlar, kimi çakan simsek, kimi esen rüzgâr gibi... geçeceklerdir.»
Hz. Ebü Hüreyre (R.A.) öer ki: Peygamber'imiz (S.A.S) söyle buyurdu:
«Ulu Allâh (C.C) gökleri ve yeri yaratinca Sûr'u yaratip Israfil (A.S)'in eline verdi, o da onu agzina koyarak «Ne zaman üfleme emri alacagim» diye bakislarini Ars'a dikmis beklemektedir.
Ben O'na: «Ya Rasûlellah (S.A.S). «Sûr nedir» diye sordum. Bana: «Nurdan bir boynuzdur» diye cevap verdi. Ben O'na: «Yâ Rasûlellah (S.A.S), nasil bir seydir» diye sordum. O da bana: «Genis çapli bir daire seklindedir. Beni Hak dinle Peygamber olarak gönderen Allah (C.C) adina yemin ederek söylüyorum ki. çapi yerle gök arasi genisligindedir.
Israfil (A.S)bu sûra üç kere üfler: Birinci üfleme ürkütmek, ikinci üfleme canlilarin hepsini öldürmek, üçüncü üfleme de yeniden dirilis içindir. Üçüncü üfleyisten sonra ruhlar ortaya çikarak gök ile yer arasini arilar gibi doldururlar ve genizlerden cesedlere girerler. Topragi yarilarak yerden ilk çikacak olan benim.»
Baska bir hadiste bildirildigine göre:
Ulu Allah (C.C). Cebrail (A.S). Mikâil (A.S) ve Israfil (A.S)'i yeniden diriltince bunlar hemen yanlarina Burak'i ve bir kat cennet elbisesi alarak Peygamber (S.A.V)'imizin kabri basina inerler. O sirada kabrin topragi yarilarak derhal acilir. Peygamber (S.A.V)'imiz Cebrail (A.S)'e bakar ve «Bu hangi gündür?> diye sorar. Cebrail (A.S)de O'na: "Bu gün Kiyamet Günü'dür, bugün hasir günüdür; bugün karar günüdür" diye cevap verir. Pey­gamber'imiz «ya Cebrail, Allah (C.C) ümmetime ne yapti» diye sorar. Cebrail (A.S) de «Müjdeler olsun, sana üzerindeki toprak ilk açilan sensin.» diye cevap verir.
Ebû Hüreyre'nin rivayet ettigine göre, Peygamber (S.A.V)'imiz buyurmustur ki:
«— Ulu Allah (C.C) buyurur ki; «Ey insanlar ve cinler! Ben size gereken nasihati vermistim. Iste simdi amelleriniz defterlerinizde yazili. Iyilik bulan Allâh'a hamd etsin. Baska türlüsünü bulan da kendinden baskasini kinamasin.»
Anlatildigina göre bir gün Yahya Ibni Muaz-el Razrnin (R.A.) bulundugu mecliste:
«O gün takva sahiplerini Allah huzuruna binekli olarak toplar ve günahkârlari cehenneme yaya ve susuz olarak sevkederiz.» (Meryem 85-86)
mealindeki âyetler okununca o söyle der:
«— Ey insanlar!. Bir dakika, bir dakika! Yarin mahserin durak yerinde hep biraraya geleceksiniz. Her yönden gurup gurup gelerek Allah'in huzuruna tek tek dikileceksiniz. Kelime kelime yaptiklarinizdan hesaba çekileceksiniz. Ermisler Allah (C.C)'a binekli olarak, günahkârlar da Allah (C.C)'in azabina yaya ve susuz olarak götürülecek. Ve bölük bölük cehenneme gireceklerdir!
Kardeslerim! önünüzde sizin hesabiniza göre elli bin sene uzunlugunda bîr gün var, o gün «sarsinti günü», «yaklasan gün» dur. «bütün insanlar o gün Allah (C.C)'in huzurunda dikileceklerdir», «o gün. hayiflanma ve pismanlik günü», «tartisma ve hesaplasma günü», «hesaplasma günü», «feryad günü», «gelecegi kesin bir gün», «kalb çarpintisi günü,» «yeniden dirilme günü», «herkesin kendi elleri ile islediklerine bakacagi bir gün», «aldanma günü», «kimi yüzlerin agardigi ve kimisinin de karardigi gün». «Allah (C.C)'in Huzûru'na temiz kalble gelenlerden baska malin, çoluk-çocugun fayda saglamadigi bir gün», «zâlimlere mezaretlerinin fayda vermedigi, kendileri için fena yerlesme yeri hazirlanan bir gün» dür.
Mukatil Ibni Süleyman (R.A.) der ki: «Insanlar Kiyamet Günü, hiç konusmadan yüz yil beklerler, yüz yil da karanlikta saskinlik içinde geçer, yüz yil da dalga dalga birbirine sürtünerek Allah (C.C)'in Huzurunda çekisirler. Kiyamet Günü, sizin hesabiniza göre elli bin yil uzunluguna olmasina ragmen ihlâsli bir mü'mine en kisa bir namaz süresi gibi gelir.»
Peygamber'imiz {S.A.S.) buyuruyor ki:
«— Su dört seyden hesaba çekilmeden kulun ayaklari kaymaz:
1 — Ömrünü nerede harcadigindan,
2 — Vücûdunu nerede yiprattigindan,
3 — ilmi ile nasil amel ettiginden.
4 — Malini nereden kazanip, nerede harcadigindan»
Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
«— Her peygamber'in mutlaka kabul olan bir duasi vardir, hepsi bu haklarini dünyada kullandi. Ben duâ hakkimi Kiyamet Günü ümmetime sefaat etmek için sakladim.»
Allah (C.C)'imiz! Rasûlellah (S.A.S.)'in. Kati'ndaki itibâr hakki için O'nun sefaatine bizi eristir!.

Ana Babaya Iyilik Etmek

Buhari ile Müsüm'in birlikte rivayet ettigine göre, sahabelerden Ibni Mes'ûd (R.A.) söyle diyor;
«Bir gün Peygamber (S.A.S.)´imize Allah (C.C.) katinda en sevimli emel hangisidir?» diye sordum; «Vaktinde kilinan namaz» diye cevap buyurdular. «Ondan sonra hangisi gelir?» diye sordum: «Ana - babaya iyilik etmek» diye buyurdular. «Ondan sonra hangisi gelir?» diye sordum; «Allah (C.C.) yolunda cihâd etmektir» diye cevap buyurdular.
Müslim'in ve baskalarinin rivayet ettigine göre Peygamber'imiz (S.A.S.) söyle buyuruyor:
e— Evlât, ana - babanin hakkini ancak söyle ödeyebilîr: Anasini veya babasina köle olarak bulacak, sonra da para ile satin alarak kölelikten kurtaracak.»
Müslim'in rivayet ettigine göre, adamin biri bir gün Peygamber (s.a.v)´imize geldi ve «Beldem'den göç edip cihâd ederek Allah (C.C) katînda sevâb kazanmak üzere sana bey'at ediyorum» dedi.
Peygamber (s.a.v)'imiz «Anan veya baban sag mi?» diye sordu, adam «Evet, ikisi de sagdir» diye cevap verir. Bunun üzerine Peygamber (s.a.v)'imiz adama: Sen gerçekten Allah (C.C) katinda sevâb kazanmak istiyor musun?» diye sordu. Adam «Tabii» diye cevap verince. Peygamber (s.a.v)'imiz adama: «O halde ana - babanin yanina dön, onlara iyi bak» diye cevap buyurdular.
Ebû - Yâ'la ile Taberâni'nin rivayet ettigine göre, adamin biri bir gün Peygamber'imize (S.A.S.) gelerek: «Ben cihâd etmek istiyorum, ama buna gücüm yetmiyor. Ne yapayim?» der.
Peygamber (s.a.v)'imiz adama: »Anan veya baban sag mi?» diye sorar. Adam «Anam sag» diye cevap verir. Bunun üzerine Peygamber (s.a.v)´imiz adama: «O halde ona iyi bakarak Allah (C.C)´dan, rizasini kazanabilmeyi dile. Bunu basardigin takdirde sen hacc, ömre ve cihâd sevabi kazanmis olursun» diye cevap buyurdular.
Yine Taberâni'nin rivayet ettigine göre, adamin biri bir gün Peygamber'imîze (S.A.V), gelerek «Yâ Rasûlallah, ben Allah (C.C) yoiunda cihâd etmek istiyorum, bana ne tavsiye edersiniz» der.
Peygamber (s.a.v)'imiz adama «Anan sag mi?» diye sorar. Adam: «Evet» der, bunun üzerine Peygamber (s.a.v)'imiz adama; «O halde onun dizi dibinden ayrilma. Cennet onun ayaklarinin altindadir» diye cevap buyururlar.
Ibni Mace'nin rivayet ettigine göre, Peygamber'imize (S.A.S.) «Ana-babanin evlât üzerinde ne hakki vardir?» diye sorarlar. Peygamber (s.a.v)'imiz «Onlar senin hem Cennetin, hem de Cehennemindir» diye cevap buyururlar.
Ibn-i Mâce ile Nesaî'nin birlikte rivayet ettigine göre adamin biri bir gün Peygamber´imize (S.A.S.) gelerek:
«Yâ Rasûlallah! Savasa katilmak istiyorum, sana danismaya geldim» der.
Peygamber (s.a.v)'imiz adama «Anan var mi?» diye sorar, adam «evet» der. Bunun üzerine Peygamber (s.a.v)´imiz adama «O halde onun yanindan ayrilma, çünki Cennet onun ayaklari altindadir» diye cevap buyurur.
Ayni hadisin diger sahih bir rivayetine göre Peygamber'imiz (S.A.S.) adama: «Anan - baban var mi?» diye sorar, adam «evet» deyince «O halde oniarin yanindan ayrilma, cunki Cennet onlarin ayaklarinin altindadir» diye cevap verir.
Tirmizi'nin bildirdigine göre, odamin biri bir gün sahâbîlerden Ebû Derdâ'ya
(R.A.) gelerek, «evliyim, fakat anam karimi bosamami istiyor, bana ne tavsiye
edersiniz?» der. Ebû Derdâ (R.A.) adama su cevâbi verir;
"Ben Peygamber (S.A.S.)´imizin «Ana Cennetin orta kapisidir» dedigini duydum.
Simdi sen dilersen bu orta kapiyi elden kaçir, istersen muhafaza et."
Aym hadisin diger bir rivayet sekline göre, adamin biri bir gün sahâbilerden Ebû
Derdâ'ya (R.A.) gelerek «Babam benim yanimdadir. Hattâ beni evlendirdi,
simdi de karimi bosamami istiyor, ne yapayim?» diye sorar.
Ebû Derdâ (R.A.) adama söyle cevap verir; «Ben sana ne babanin kalbini kir,
diyebilirim ve ne de karini bosamani tavsiye edebilirim. Yalniz eger istersen,
sana Peygamber´izden (S.A.S.) duydugum bir sözü nakledeyim,
O söyle buyurmuslardi: «Baba Cennetin orta kapisidir!» Simdi sen de
stersen bu kapiyi koru» dilersen "elden kacir"
Ibni Habban ve Tirmizi'nin rivayet ettiklerine göre, Hz. Ömer'in (R.A.) oglu der ki: «Bir
zevcem vardi, onu seviyordum. Fakat babam Ömer (R.A.) ondan hoslanmiyordu. Bana, onu bosa dedi.
ben reddettim. Bunun üzenine babam Peygamber (S.A.S.)´imize vararak durumu O'na anlatti.
Peygamber (S.A.S.)'imiz
de beni huzuruna cagirarak; «Karini bosa» buyurdular.»
Ahmed Ibni Hanbel'in (rahimehullah) rivayet ettigine göre, Peygamber'imiz (S.A.S.) söyle
buyuruyor:
«— Kim ömrünün uzun olmasini ve geçim kaynaklarinin genislemesini isterse ana - babas'na
iyi baksin ve akrabalik baglarini gözetsin!»
Ebû Ya'lâ ile Hakim'in rivayet ettiklerine göre Peygamber (S.A.S.)'imiz söyle buyuruyor:
«— Ana - babasina iyi bakanlara müjdeler olsun, Allah (C.C) onlarin ömrünü uzatir.»
Ibni Mâce ve Ibni Hibban'in rivayet ettigine göre, Peygamberimiz (S.A.S.) söyle buyuruyor:
«— Kisi isledigi günah yüzünden rizkinin kisilmasina yol açar. Kaderi yalniz dua geri
çevirebilir. Ömrü de ancak iyilik uzatir.»
Hakim'in rivayet ettigine göre Peygamber'imiz (S.A.S.) buyuruyor ki:
«— Baskalarinin kadinlarini bastan çikarmayiniz ki, kendi kadilariniz îffetii olsun.
Ana - babaniza bakiniz ki, evlâtlariniz da size baksin. Kime, müsiüman kardesi özür
dilemeye gelirse; hakli olsun, haksiz olsun, özrünü kabul ederek onunla barissin.
Aksi halde Cennet'teki havuzumdan su içmeye gelemez.»
Taberâni'nin rivayet ettigine göre. Peygamber'imiz (S.A.S.) söyle bururuyor:
«— Ana - babaniza iyi bakiniz ki, evlâtlariniz da size baksin. Baskalarinin kadinlarini
bastan çikarmaymz ki, esleriniz iffetli olsun.»
Müslim'in rivayet ettigine göre. Peygamber'imiz (S.A.S.) söyle buyuruyor:
«— Burnu yerde sürünsün, burnu yerde sürünsün, yine burnu yerde sürünsün.»
Sahâbîler «Kimin burnu yerde sürünsün, yâ Rasûlallah? (S.A.V)» diye sordular.
Peygamber (S.A.V)'imiz «Ana veya babasi veya her ikisi yasliliklarinda yaninda kaldiklari halde,
onlara iyi bakmayarak Cennet'e girmeyi hakkedemeyenlerin» diye cevap buyurdular.
Taberânî'nin rivayet ettigine göre:
Peygamber (S.A.V)'imiz bir gün minberde iken arka arkaya
üç kere «Âmin!» «Âmin!» «Âmin!» buyurdular. Sonra da bu davranisinin sebebini söyîe
açikladilar: «Cebrail bana gelerek: «Yâ Muhammed (S.A.S.). Ana - babasindan birinin
yasliliklarina yetistigi halde, onlara iyi bakmayarak ölen kimse Cehennem'e girer.
Allah (C.C) onu rahmetinden kovar, buna «Âmin» de, dedi, ben de «âmin» dedim.
Sonra yine» «Yâ Muhammed (S.A.S.) Ramazan ayina kavustugu halde günahlarinin afvini
saglayamadan ölen kimse Cehennem'e girer, Allâh (C.C) onu rahmetinden kovar, buna «Âmin!»
de dedi, ben de «âmin!» dedim.
Arkasindan yine, «Yâ Muhammed (S.A.S.) adin yaninda anildigi halde sana salât-ü selâm
getirmeyerek ölen kimse Cehennem'e girer. Allah (C.C) onu rahmetinden uzak tutar, buna da
«âmin» de dedi, ben de üçüncü sefer «âmin!» dedim.»
Hadisin muhtelif rivayetleri vardir.
Ahmed Ibni Hanbel'in rivayet ettigine göre, Peygamber'imiz (S.A.S.) söyle buyuruyor:
«— Kim müslüman bir köleyi âzâd ederse, o köle kendisini Cehennem'den kurtaracak bir
fidye olur. Kim ana - babasindan birinin yasliligina yetisir de ona iyi bakarak gunahlarinin
afvedilmesini saglayamazsa, Allah (C.C) onu rahmetinden kovar.»
Buhârî ile Müslim'in birlikte rivayet ettiklerine göre: Sahabîlerden biri
bir gün Peygamber'imize (S.A.S.) «Yâ Rasûlallah! (S.A.S.) En cok kimle iyi gecinmeliyim?»
diye sorar. Peygamber (S.A.S.)'imiz «Annenle» buyururlar. Adam «Sonra siraca kim gelir?»
diye sorar.
Peygamber (S.A.S.)'imiz yine «Annen» diye cevap buyurur. Adam yine
«Daha sonra sirada kim gelir?»
diye sorar. Peygamber (S.A.S.)'imiz yine «Anan» diye cevap buyururlar. Adam bir daha «Sonra
sirada kim gelir?» diye sorunca, Peygamber (S.A.S.)'imiz bu defa «Baban» diye
cevap buyurdular.
Buhari ile Müslim'in birlikte rivayet ettiklerine göre. Ebû Bekr (R.A.) in kiz;
Hz. Esma (R. Anha) der ki: «Peygamber (S.A.S.)'imiz zamaninda, annem putperest iken bana geldi.
Ben de Peygamber'imize (S.A.S.) «Annem bana geldi, kendisi Islâm'dan yüz çeviriyor,
onunla münâsebetlerimi devam ettireyim mi?» diye O'na danistim, bana «Tabii,
annen ile münâsebetlerini devam ettir» diye cevap buyurdular.
Ibni Hibban ve Hakim'in rivâyet ettigine göre Peygamber (S.A.S.)'imiz söyle buyuruyor:
«— Allah (C.C)'in rizâsi ana - babanin rizâsina baglidir. Allah (C.C)'in gazabi dahi
ana - babanin
gazâbindcdir.»
Taberânî'nin rivayet ettigine göre. Peygomber'imiz (S.AS.) söyle buyuruyor:
«Allah (C.C)'a itaat, araya,
yâhud anne ve babaya itâata baglidir.»
(Her ikisi de, birbiriyîe alâkalidir.)
Bezzâr'in rivayet ettigine göre, Peygamber'imiz (S.A.S.) söyle buyuruyor :
«— Allah (C.C)'i:n hosnutta?u ara - babanin hosnutluguna baglidir. Ana-babayi
gücendirmek. AAllah (C.C)'in öfkesine sebeb olur.»
Tirmizî ile Hakim'in rivayet ettiklerine göre.
Adamin biri bir gün gün
Peygamber`imize
(S A S.) gelerek: «Ben büyük bir günâh isledim, benim tevbem kabul edilir mi?» diye sorar.
Peygamber (S A S.)'imiz adama: «Anan sag mi?» diye sorar, adam «Hayir» diye cevap verir.
Bunun üzerine Peygamber (S A S.)`imiz «Peki teyzen var mi?» diye sorar. Adam:
«Evet, var.» deyince. Peygamber'imiz: O halde ona iyilik et» buyurur.
Ebû Davud ve Ibni Mâce'nin rivayet ettigine göre.
sahâbîlerden biri
Peygamber (S A S.)'imize gelerek «Yâ Rasûlaüah (S A S.), Ana - babam öldü,
bundan sonra onlara
yapabilecegim bir iyilik var mi?» diye sorar.
Peygamber (S A S.)'imiz adama: «Tabii var. Onlar için dua etmek, günahlarinin bagislanmasi
dilemek,
hayatta iken verdikleri sözleri onlar adina yerine getirmek, onlardan yana olan akrabalik
baglarini gözetmeye devam etmek ve dostlarina iyilik etmek» diye cevap buyurdular.
Müslim'in rivayet ettigine göre:
Bir gün Hz. Ömer (R.A)'in oglu
Abdullah (R.A.) Mekke yolunda bir cöl bedevisi ile karsilasir, ona selâm verir,
kendisi yere inerek binek hayvanina onu çikarir, basindaki sarigi ona hediye eder.
Ibni Dinar (rahrmehullah) diyor ki; «Bu durum karsisinda Abdullah'a dedik ki; «Allah (C.C)
iyiligini
versin, bu kadar iltifata ne lüzum var, bunlar cöl adamidir, az sey ile kalbleri kazanilir.»
Abdullah bize su cevabi verdi: «Bu adamin babasi, babam Ömer Ibni Hattâb (R.A)'in cok yakin bir
dostu idi. Öte yandan ben.
Peygamber (S.A.V)`imizi söyle
buyururken isittim:
«Iyiliklerin en degerlisi, evlâtlarin baba dostlarina karsi yaptiklari iyiliktir.»
Ibni Hibban'rn rivayet ettigine göre Ebû Bürde (R.A.) der ki: «Bir gün Medine'ye varmistim.
Hemen Abdullah Ibni Ömer (R.A.) beni ziyaret etmeye geldi, konusurken «Neden sana
geldigimi biliyor musun?» diye sordu. «Hayir» diye cevap verdim.
Bunun üzerine o söyle dedi:
«Ben Peygamber (S.A.V)'imiz:
Babam Ömer ile baban arasinda kardeslige varan bir sevgi vardi. ben de bu dostluk bagini devam
ettirmek istedim.»
Buhari ile Müslm'in birlikte rivayet ettiklerine göre. Peygamber'imiz (S.A.S.) söyle buyuruyor:
«— Sizden çok önce yasamis bir kavmin mensubu olan üç kisi bir gün çoluk - çocuklarinin
geçimini temin etmek maksadi ile yolculuga çikmislardi.
Yolda yagmura tutuldular ve dagdaki bir magaraya sigindilar. Fakat yukarilardan kopup
gelen bir kaya magaranin kapisini tikadi, birbirlerine «Simdiye kadar yaptigimiz
iyi amelleri öne sürerek yapacagimiz duadan baska hiç bir sey bizi bu kapidan kurtaramaz»
dediler.
Diger bir rivayete göre. içlerinden biri diger ikisine «Simdiye kadar
Allah (C.C)Rizâsi içün yapmis oldugunuz iyi amelleri hatirlamaya çalisin ve onlari öne
sürerek Allah (C.C)'a yalvarin, ola ki bu kayayi kaldirir» dedi
Baska bir rivayete göre: içlerinden biri diger ikisine söyle dedi: «izler silindi,
kapiyi da kaya tikadi, Allah (C.C)'dan baska hiç kimse yerimizi bilemez, en güvenilir
amellerinizi öne sürerek Allah (C.C)'a yalvariniz.»
Bunun üzerine islerinden biri el açarak Allah (C.C)'a söyle yalvardi; «Allah (C.C)'im! Benim
ileri derecede yasa bir anam ve babam vardi. Ben onlarin aksam sütünü vermeden
önce de ev halkina bakardim ve ne de hayvanlarima bakardim.
Bir gün oduna gitmistim, eve geç döndüm, gelince ana-babami uykuda buldum. Sütleri
sagip isittim, fakat hâlâ uyuyorlardi. Onlara süt vermeden önce cocuklanma
yemek ve hayvanlara yem vermek istemedim.
Süt bardaklarini elime aldim ve yanibaslarina oturarak uyanmalarini beklemeye koyuldum.
Sabah tanyeri agarana kadar bu durumda kaldim. Ancak o zaman uyandilar, ben de sütlerini
verdim.
Allah (C.C)'im! Eger bu davranisi senin rizani kazanmak için yaptim ise bu kaya yüzünden içine,
düstügümüz çikmazdan bizi sen kurtar.»
Adamin bu duasi üzerine kaya biraz yerinden kimildadi,
çikis yolu biraz açildi, fakat aralik disari çikacaklari kadar genis degildi.
Diger bir rivayete göre, duasinin son kismi söyle idi:
«... Bakmak zorunda oldugum küçük
çocuklarim vardi. Eve gidip aksam sütünü saginca önce yasli ana-babama sonra çocuklarima
süt verirdim. Odama gittigim bir gün evvel geç dönmüstüm, hava kararmisti, yasli anam-babam
da uyumuslardi. Yine de her zamanki gibi sütü sogarak onlara vermek üzere hazirladim, yanlarina
gittigimde uyumaya devam ediyorlardi, ne uykularini bozmak istiyordum ve ne de onlardan
önce çocuklarin sütlerini vermeye gönlüm razi oluyordu.
Bu arada sabirsizlanan çocuklar ayaklarimin dibinde kivraniyorlardi, onlar uykuda, ben
de bekleme halinde böylece sabahi bulduk.
Allah'im! Sende malûmdur ki, ben bu hareketi senin rizani kazanmak için yapmistim.
O hareketim sayesinde bizi simdi içinde bulundugumuz çikmazdan kurtarmani, karanlik
yerden kurtularak gün yüzüne çikmamizi nasip etmeni diliyorum.»
Adamin bu duasi üzerine kaya kimildadi ve gün yüzünü görmelerini saglayacak bir aralik belirdi.
Ikinci adam. amcasinin kizi ile zinadan Allah (C.C) korkusu ile kaçindigini öne sürerek dua etti.
Üçüncüsü bir süre sahibi ile yaptigi sözlesmeye bagli kolarak kendi emegi ile üreyen koyunlarin
hesabini mal sahibine dogru olarak vermesini öne sürerek dua etti.
Bu dualar üzerine kaya magaranin agzindan ayrildi, adamlar da disariya çikarak yollarina
devam ettiler.